من از کجا پند از کجا باده بگردان ساقیا
آن جام جان افزای را برریز بر جان ساقیا

بر دست من نه جام جان ای دستگیر عاشقان
دور از لب بیگانگان پیش آر پنهان ساقیا

نانی بده نان خواره را آن طامع بیچاره را
آن عاشق نانباره را کنجی بخسبان ساقیا

ای جان جان جان جان ما نامدیم از بهر نان
برجه گدارویی مکن در بزم سلطان ساقیا

اول بگیر آن جام مه بر کفه ي آن پیر نه
چون مست گردد پیر ده رو سوی مستان ساقیا

رو سخت کن ای مرتجا مست از کجا شرم از کجا؟
ور شرم داری یک قدح بر شرم افشان ساقیا

برخیز ای ساقی بیا ای دشمن شرم و حیا
تا بخت ما خندان شود پیش آی خندان ساقیا

مولانا

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد

يادم آيد كه شبي با هم از ان كوچه گذشتيم

پر گشوديم در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام،

بخت خندان و زمان رام،

خوشه ماه فرو ريخته در آب ،

شاخه ها دست براورده به مهتاب

شب وصحرا گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است

تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن

به تو گفتم حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هر گز نتوانم ،نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چو كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي

من نرميدم نگسستم

باز گفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

 سفر از پيش تو هر گز نتوانم ،نتوانم

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ،نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شب هاي دگر هم

نگر فتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نكني ديگر از آن كوچه گذر هم

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم...

                                                                فريدون مشيري

 جواب هما ميرافشار به شعر كوچه

بي تو طوفان زده دشت جنونم

صيد افتاده به خونم
توچه سان مي گذري غافل از اندوه درونم؟
بي من از کوچه گذر کردي و رفتي ؟
بي من از شهر سفر کردي و رفتي ؟
قطره اي اشک درخشيد به چشمان سياهم
تا خم کوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم
تو نديدي نگهت هيچ نيفتاد به راهي که گذشتي
چون در خانه ببستم
دگر از پا ننشستم
گوئيا زلزله آمد
گوئيا خانه فروريخت سر من
بي تو من در همه شهر غريبم
بي تو کس نشنود ازاين دل بشکسته صدايي

بر نخيزد دگر از مرغک پر بسته نوايي 
تو همه شعر و سرودي

تو همه بود ونبودي
چه گريزي زبر من
که زکويت نگريزم
گر بميرم زغم دل
به تو هرگز نستيزم
من و يک لحظه جدايي نتوانم،
بي تو من زنده نمانم  نتوانم

هما ميرافشار

                          باران اين است

كه زمين چركين است

دكتر شفيعي كدكني

ارغوان