من مست و تو دیوانه ما را که برد خانه

من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه

در شهر یکی کس را هشیار نمی‌بینم

هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه

جانا به خرابات آ تا لذت جان بینی

جان را چه خوشی باشد بی‌صحبت جانانه

هر گوشه یکی مستی دستی ز بر دستی

و آن ساقی هر هستی با ساغر شاهانه

تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می

زین وقف به هشیاران مسپار یکی دانه

از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد

در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه

چون کشتی بی‌لنگر کژ می‌شد و مژ می‌شد

وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه

گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان

نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه

نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل

نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه

گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت

گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه

من بی‌دل و دستارم در خانه خمارم

یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه

در حلقه لنگانی می‌باید لنگیدن

این پند ننوشیدی از خواجه علیانه

سرمست چنان خوبی کی کم بود از چوبی

برخاست فغان آخر از استن حنانه

شمس الحق تبریزی از خلق چه پرهیزی

اکنون که درافکندی صد فتنه فتانه

مولانا

بیدار شو بیدار شو هین رفت شب بیدار شو

بیزار شو بیزار شو وز خویش هم بیزار شو

در مصر ما یک احمقی نک می فروشد یوسفی

باور نمی داری مرا اینک سوی بازار شو

بی چون تو را بی چون کند روی تو را گلگون کند

خار از کفت بیرون کند آنگه سوی گلزار شو

مشنو تو هر مکر و فسون خون را چرا شویی به خون

همچون قدح شو سرنگون و آنگاه دردی خوار شو

در گردش چوگان او چون گوی شو چون گوی شو

وز بهر نقل کرکسش مردار شو مردار شو

آمد ندای آسمان آمد طبیب عاشقان

خواهی که آید پیش تو بیمار شو بیمار شو

این سینه را چون غار دان خلوتگه آن یار دان

گر یار غاری هین بیا در غار شو در غار شو

تو مرد نیک ساده‌ای زر را به دزدان داده‌ای

خواهی بدانی دزد را طرار شو طرار شو

خاموش وصف بحر و در،کم گوی در دریای او

خواهی که غواصی کنی دم دار شو دم دار شو

مولانا

سايه

سايه

پيش رخ تو اي صنم، كعبه سجود مي كند
                    در طلب تو آسمان جامه كبود مي‌كند

حسن ملائك و بشر جلوه نداشت اين‌قدر
                    عكس تو ميزند در او،حسن نمود مي‌كند

ناز نشسته با طرب، چهره به چهره ،لب به لب
                    گوشه چشم مست تو گفت و شنود مي‌كند

اي تو فروغ كوكبم تيره مخواه چون شبم
                    دل به هواي آتشت اين همه دود مي‌كند

در دل بي نواي من عشق تو چنگ مي‌زند
                    شوق به اوج مي‌رسد ،صبر فرود مي‌كند

آن كه به بحر مي‌دهد صبر نشستن ابد
                    شوق سياحت و سفر همره رود مي‌كند

دل به غمي فروختم، پايه و مايه سوختم
                    شاد زيان خريده‌اي كاين همه سود مي‌كند

عطر دهد به‌سوختن، نغمه زند به‌ساختن
                    وه كه دل يگانه‌ام كار دو عود مي‌كند

مطرب عشق او به هر پرده كه دست مي‌برد
                    پرده سراي سايه را پر ز سرود مي‌كند

ه.ا.سايه